Druk op enter om de resultaten te tonen of ESC om te annuleren.

Te moe om voor je passie te strijden!

Onlangs hoorde ik van iemand over een jonge vrouw die 5 jaar geleden doelbewust de zorg in was gegaan maar vervolgens, zonder een andere baan te hebben, zelf ontslag nam uit onvrede over haar werksituatie. Ik vroeg of ik haar mocht interviewen en ik heb met verbijstering naar haar verhaal geluisterd.

Al tijdens de opleidingen, maar ook na diplomering werd Grace* in de zorginstelling geconfronteerd met een hoge werkdruk, overbelasting van haarzelf en collega’s, veranderingen die ervoor zorgden dat er steeds minder tijd voor de cliënten was. Er werden veel fouten gemaakt. Om aan de bestuurder inzichtelijk te maken wat er niet goed ging moesten ze ‘geeltjes plakken’. Op ieder geeltje werd vermeld wat er fout of mis ging. Er waren steeds minder flexkrachten, op je vrije dag werd je gebeld om extra uren te werken, teams moesten zelfsturend worden, leidinggevenden verdwenen, er kwam een nieuwe bestuurder. Op een avond ging ze alleen een lichamelijk zieke vrouw douchen en toen ze zich even omdraaide om een handdoek te pakken viel de cliënt van de douchebrancard. Gelukkig hield de vrouw er geen letsel aan over maar voor Grace was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Zij had met haar collega’s al vaak aandacht gevraagd voor de overbelasting van het personeel, maar het hielp niet. Zwaarder geschut als het inschakelen van de vakbond o.i.d. durfden ze niet aan uit angst voor ontslag. Na er een paar weken over nagedacht te hebben heeft ze besloten ontslag te nemen. Bij haar ontslagbrief voegde ze een motivatiebrief om uit te leggen waarom ze deze keuze maakte, maar ze kreeg geen reactie. Ook niet van de bestuurder, aan wie ze de brief ook had gestuurd.
Het meest stuitende in haar verhaal vond ik dat ze zei dat ze te moe was om voor verbetering te strijden, de onveilige zorgsituatie onder de aandacht te brengen, de OR in te schakelen of andere stappen te zetten. Dat kon ze er niet bij hebben. Ze verontschuldigde zich dat ze misschien de weg van de minste weerstand had gekozen.
Ik heb hier geen woorden voor en kan me zo voorstellen dat er heel veel mensen zijn zoals Grace. Bijna dagelijks worden we via de verschillende media geïnformeerd over situaties in zorginstellingen. De zorg lijkt er niet beter op te worden. Natuurlijk kan Grace in haar eentje de situatie niet veranderen. Ik heb respect voor haar en ik vind het heel erg dapper dat ze voor haar eigen gezondheid en welzijn heeft gekozen en ik dank haar voor haar verhaal.
Maar hoe moet het nu verder met al die anderen die graag op een goede manier zorg willen geven en net als Grace ooit vanuit passie een beroep in de zorg hebben gekozen? Zo’n 12.000 mensen die zich dit ook afvragen kwamen zaterdag 12 september 2015 naar de demonstratie ‘Red de Zorg’ in Amsterdam. Gelukkig is de strijd niet opgegeven. Zal het beter worden?
Geef je reactie hieronder op het reactieformulier.
*uit privacy-oogpunt is dit niet haar werkelijke naam

Welkom

Heb je een baan waarin je niet écht gelukkig bent of ben je er ziek van geworden of wil je gewoon eens op zoek naar ander werk? Lees dan bij ‘passieverhalen’ de interviews die ik gehouden heb met mensen die een ‘draai’ in hun loopbaan hebben gemaakt en nu iets doen dat past bij hun passie. Of laat je inspireren door de blogs.

Hulp nodig?

Zelf kun je ook met een beetje lef, inspirerende mensen om je heen en begeleiding van een loopbaancoach een ommekeer in je loopbaan maken en elke dag met plezier naar je werk gaan. Ik wil je daar graag bij helpen. Vul onderstaand formulier in en ik neem contact met je op. Na een (gratis) intakegesprek kunnen we samen bepalen hoe het traject eruit gaat zien en maak ik een offerte.

Gegevens

Werkenvanuitpassie.nl
KvK: 72421924