De schrijver Daniel Ofman, bekend van de kernkwadranten, was onlangs te gast bij een netwerkbijeenkomst in Zwolle. Ik heb zelden zo’n inspirerende spreker gehoord. Hij zegt zelf dat hij mensen niet kan inspireren. Hij inspireert zichzelf en hij hoopt dat wat hij anderen vertelt overspringt, energie geeft, enthousiasmeert. Hij vertelde over zijn ervaringen over het wel en wee in organisaties en zijn zoektocht van wel 30 jaren naar ‘wat bezielt mensen toch in organisaties’. Hij vertelde hoe hij met vallen en opstaan erachter kwam dat plezier niet in je werk zit, maar in je ‘houding’ ten opzichte van je werk. Het zit in jezelf. Hij wilde dit in de praktijk onderzoeken en reisde veel over de wereld om dit te ervaren. Daniel stond gewoon voor zijn ‘gehoor’ en vertelde zijn verhalen. Géén powerpointpresentatie, af en toe tekende hij iets op een flap-over. Eenvoud! Joepie, dat spreekt mij aan. Het ging over de drie demensies, het ‘het’, ‘ík’ en ‘wij’ die bij alle veranderingen in organisaties in balans moeten zijn. Ik werd blij, enthousiast. Ik kreeg herkenning. Voelde steun voor mijn eigen ideeën over de organisatie waarin ik werk. Ik kreeg inzicht in moeizame kwesties in mijn eigen organisatie.

Ik vroeg me later af wat nou eigenlijk inspiratie is. Wat gebeurt er dan als je geïnspireerd wordt? Als je kijkt naar de betekenis van de Dikke van Dale dan gaat het om ‘in’ en ‘spirare’. Ook het woord ‘spiritus’: geest of ziel zit er in. Ik houd het erop dat ik van buitenaf iets inadem of ingeblazen krijg. Ik denk dat dat wat uit de ziel van Daniel kwam door mij werd ingeademd. En omdat ik zelf dagelijks te maken heb met organisatievraagstukken, gaf hij mij antwoorden op de vraag waarom veranderingen niet de gewenste uitkomst hebben of waarom er soms onvrede in de organisatie is. Ik ben nu benieuwd of ik net zo geïnspireerd raak als ik zijn boek ‘inspiratie en inzet in organisaties ’ alleen maar lees. Zonder dat hij voor me staat. Kan ik zijn bezieling ook inademen via het papier of de E-reader? Ik ga het ervaren.