Druk op enter om de resultaten te tonen of ESC om te annuleren.

Koken mét en vóór mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking

Van begeleider naar leidinggevende naar P&O-manager tot kok voor en met mensen met een beperking.
Bij een strandtent in Noordwijk begon ons gesprek direct over alle geneugten des levens. Hans Hoogeveen vertelt over een culinair avontuur in de afgelopen week bij restaurant Pure C van Sergio Herman in Cadzand. Een mooie belevenis, maar helaas slecht voor de portemonnee.
Hans is kok, maar voordat hij dat werd zag zijn loopbaan er heel anders uit.

Hij komt uit een traditioneel Amsterdams arbeidersgezin met 4 kinderen. Na de ULO deed hij 1 jaar de horecavakschool en ging bij het Amstelhotel in de bediening. Daarna ging hij naar Zwitserland en vervolgens werkte hij op de Holland-Amerikalijn, varend door het Caraïbisch gebied. Begin zeventiger jaren ontmoette hij in een bar in Amsterdam iemand die in Noordwijkerhout werkte om bij te dragen aan een fundamentele verandering in de zorg voor zwakzinnigen . Er moest afgerekend worden met het medisch model, het moest socialer. Ze zochten mensen die op geen enkele manier in de zorg opgeleid waren. Hans ging kijken en zag grote paviljoens, te vergelijken met stationshallen waar alleen de trein nooit kwam, met mensen vastgebonden op bed in gestichtskleding. Een wereld achter slagbomen die niemand kende. Er werkten in die tijd nog broeders van liefde. Of hij er wilde gaan werken was de vraag na een dag meelopen? Hij kreeg als opdracht zich gewoon maar tussen de patiënten te begeven en maar te kijken wat er gebeurde…….. Hier begon zijn loopbaan in wat ze toen nog de ‘zwakzinnigenzorg’ noemden. Een loopbaan in deze sector die ruim 40 jaar omvatte en waar hij een bijdrage heeft geleverd aan een betere situatie voor mensen met een verstandelijke beperking, die nu zelfstandig of begeleid wonen zoveel mogelijk geïntegreerd in de samenleving.

Als begeleider werd hij lid van de Ondernemingsraad, werd manager en deed een P&O-opleiding. Na jaren als manager P&O gewerkt te hebben bij Het Raamwerk en diens rechtsvoorgangers begon het te kriebelen. Hij wilde iets met koken. Als kleine jongen maakte hij al taartjes en kookte in het dagelijks leven, maar het echte vak wilde hij in de vingers krijgen, meer gevoel krijgen voor receptuur en plannen en organiseren. Hij ging 1 dag per week naar het Culinair Centrum in Beverwijk naast zijn baan als manager P&O. Eerst niveau 2, toen 3, zelfstandig werkend kok. Hij was 57 toen hij klaar was.

Nu, jaren later, is Hans die tijd en moeite gaan verzilveren. Hij heeft zijn baan als manager P&O opgezegd ( ‘op het moment dat men het nog jammer vindt dat je weggaat!). Hij kookt nu zo’n dag of drie in de week, voornamelijk als vrijwilliger, in meerdere situaties. Eén vaste dag in de week bij Resto VanHarte, door googelen op internet gevonden. Elke dag werkt hij mee aan het bereiden van een vers driegangendiner, voor 40 á 50 mensen in achterstandswijken. Het samen eten heeft als doel om én lekker te eten én de sociale samenhang in de wijken te versterken, want de eenzaamheid en armoede ligt voortdurend op de loer. Het budget is gering dus moet er creatief ingekocht worden en wordt er samengewerkt met een zorgboerderij (Hafakker) waar goedkoop heerlijke biologische groenten worden geteeld.

Ook kookt hij gemiddeld 1 x per week op verschillende woonvoorzieningen voor mensen met een verstandelijke beperking. Bij één omdat ouders baalden van de kwaliteit van het eten. Hij werd door een oud-collega uit de jaren zeventig gevraagd om te komen koken. In een huiselijke sfeer wordt er gekookt, cliënten helpen mee en iedereen geniet van de geuren en kleuren en het lekkere eten. Terugkijkend vindt Hans het erg leuk om te zien dat hij in de 70-er jaren begon in het direct contact met de cliënten (zoals ze nu genoemd worden) en dat hij daar nu weer terug is. De cirkel is rond.

Hans Hoogeveen Frankrijk

Vorig jaar ging Hans voor het eerst naar Ile d’Oléron, een eiland bij de Franse kust, om te koken in een vakantiepark voor mensen die rolstoelafhankelijk zijn. (www.l-accolade.nl). Alle voorzieningen zijn aangepast aan het gebruik van een rolstoel en het park draait vooral op de inzet van vele vrijwilligers. Ook weer op het spoor gezet door een oud-collega, die daar beheerder is. Hans kookt samen met één of twee collega’s voor de vrijwilligers en de gasten. Een taak van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Dit jaar gaat hij weer en gaat zijn vrouw ook mee, die daar hand en spandiensten gaat verrichten en wat lessen gaat geven in meditatie en yoga. Hij maakt daar heel bijzondere dingen mee met de gasten. Vorig jaar was er een meisje dat een paar jaar daarvoor was gestopt met zingen wat ze daarvoor erg graag deed. Bij een open haardvuur werd er gezongen en opeens begon ze volop mee te zingen. ‘De ouders in tranen en wij ook………’ Dat zijn ontroerende en prachtige momenten.

Op de vraag of Hans zijn oude werk mist zegt hij:  ‘totaal niet. In het begin miste ik vooral de mensen waarmee ik intensief heb samengewerkt maar ik heb geen moment spijt van mijn keuze gehad’. De overgang van een kantoorbaan naar zwaar fysiek werk valt echter niet altijd mee.
Terugkijkend naar zijn vroegere vak moet hij bekennen dat hij wel eens aan het brallen was.

Hij vond het als manager best een lastige tijd om bij jezelf en authentiek te blijven en geen praatjes te verkopen. Hij maakte mee dat mensen bij reorganisaties hun baan verloren. Je kunt dan niet tegen iemand zeggen dat hij zijn dromen waar moet gaan maken. Er moet gewoon brood op de plank komen. Zijn boodschap aan mensen in zijn organisatie was, en is nog steeds: ‘zorg in ieder geval dat je wakker bent in je werk, kijk naar wat er gebeurt om je heen en zorg dat je mee blijft bewegen. Kijk of je je kennis en vaardigheden op orde hebt en werk daaraan. En vooral: wees flexibel, ga je niet opstellen als slachtoffer’.

Hans wordt het meest blij van het feit dat hij medewerkers altijd iets heeft kunnen bieden om zich te kunnen ontwikkelen en een bijdrage heeft kunnen leveren cliënten meer kleur aan hun leven te geven. En dat zit in het kleine, dat wat er toe doet. Het zijn geen wereldschokkende zaken. Hij geniet mateloos als hij ziet dat een cliënt vol trots aan zijn ouders laat zien wat hij heeft geleerd te maken als gerecht.

Hans geniet naast zijn kookwerk van allerlei andere zaken. Zijn vrouw, kinderen, theater, film, musea, reizen, wandelen.
Als ik hem vraag wie een grote inspirator is geweest, komt Hans uit bij zijn dochter die hem een goede levenswijsheid meegaf. Toen ze aan het puberen was, en er in een puberbui flink gemopperd werd, zei ze: ‘weet je wat jou probleem is……………. Jij praat niet, jij zegt!’ Hans heeft hieruit geleerd dat er een keuze is: of in gesprek gaan of iets zeggen.
Hans heeft ook nog een tip voor de lezer van deze website. Deze vind je terug in de blog met de titel: “Als je een goed verhaal hebt, wil men in je investeren’.

Kijk hier naar een filmpje over Hans https://youtu.be/R6TQtrFd5dI

Welkom

Heb je een baan waarin je niet écht gelukkig bent of ben je er ziek van geworden of wil je gewoon eens op zoek naar ander werk? Lees dan bij ‘passieverhalen’ de interviews die ik gehouden heb met mensen die een ‘draai’ in hun loopbaan hebben gemaakt en nu iets doen dat past bij hun passie. Of laat je inspireren door de blogs.

Hulp nodig?

Zelf kun je ook met een beetje lef, inspirerende mensen om je heen en begeleiding van een loopbaancoach een ommekeer in je loopbaan maken en elke dag met plezier naar je werk gaan. Ik wil je daar graag bij helpen. Vul onderstaand formulier in en ik neem contact met je op. Na een (gratis) intakegesprek kunnen we samen bepalen hoe het traject eruit gaat zien en maak ik een offerte.

Gegevens

Werkenvanuitpassie.nl
KvK: 72421924