Een bijzonder boek vindt Anneke Wiersma het boek “Niemandsland” van Guurtje Leguijt .

Het lezen van dit boek was voor haar toch wel een confrontatie met zichzelf. Ook zij was zo´n zorgverlener die op enig moment in haar carrière, hoe goed bedoeld ook, meer de regels volgde dan aandacht voor de mens centraal stelde.

Deze roman gaat over een klein jongetje in een wereld vol grote problemen. Justus, een gevoelig kind, groeit op in een harmonieus gezin. Hij heeft het er goed met zijn zusjes en zijn ouders. Als hij negen jaar is, overlijdt plotseling zijn moeder – Justus heeft geen idee waaraan, of waarom. Zijn vader schept geen duidelijkheid; hij kan de ontstane gezinssituatie totaal niet aan. Justus wordt uit huis geplaatst en komt pardoes terecht in de jungle van crisisopvang en jeugdzorg – zonder zijn zusjes, zijn vader met wie hij zo’n goede band heeft, zonder zijn pasgeboren broertje. Hij voelt zich wanhopig eenzaam. Is het misschien zijn schuld dat zijn moeder is doodgegaan? Waarom moet hij anders zomaar het huis uit?
Waar zijn de mensen die hem zijn eigenwaarde en het vertrouwen in liefde terug kunnen geven? En wat betekent het geloof waarmee hij van jongs af aan is opgegroeid?
In zeven jaar tijd verhuist hij talloze keren van de ene groep naar de andere en ervaart veel onrecht, miscommunicatie, regeldwang en machtsmisbruik in deze zorgtak. Justus kan zijn gevoelens nergens kwijt, loopt vaak weg en wordt agressief. Hij voelt zich als Remy uit ‘Alleen op de wereld’, totdat een gezin zich over hem ontfermt en hij zijn problemen durft uit te werken. Een met veel inlevingsvermogen geschreven psychologisch sterke, aangrijpende, ontroerende, meeslepende en van het begin tot het eind boeiende roman. Een must voor alle medewerkers uit de jeugdzorg, pleegouders en iedereen die graag een goed boek leest. Er is een protestantse signatuur, maar die zal andersdenkenden niet storen.