Passievolle fotografen

Peter:
In mijn vroege jeugd was ik al sterk bezig om mijn eigen weg te bepalen. Ik wist het zeker: Ik ga doen wat ik wil! Na de MULO ben ik in de zorg gaan werken, in de psychiatrie, waarin mij vooral het menselijk gedrag aantrok.

Jeroen:
Vanaf mijn 11^e of 12^e was ik bezig met ICT. Ik vond het magisch dat je zo’n apparaat kon laten doen wat je wilde. De grens werd bepaald door wat je zelf kon bedenken en als je maar slim genoeg was kon je dat dan maken. Voor ik het wist was ik aan het programmeren en lesgeven.

Ik werd enorm geïntrigeerd door het gedrag van mensen. Waarom doen ze wat ze doen, dat verbaast me en dat houdt me nog steeds bezig.

Voor mij was dat de maatschappij en hoe je daar invloed op kan uitoefenen. Dat heeft mij zeker gestuurd in de keuzes die ik heb gemaakt.

Voor iemand die sterk bezig was zijn eigen gang te gaan was de flowerpower tijd natuurlijk prachtig. Een periode van enorme vrijheid en muziek. Ik heb daar met volle teugen van genoten. Dat was overigens in schril contrast met mijn werk waarin ik te maken had met psychiatrische patiënten.
Een rare maar boeiende combinatie dus eigenlijk. In een combinatie van leren en werken heb ik indertijd de opleiding afgemaakt, een periode waarin ik ook erg bezig ging met de grote levensvragen: Wie ben ik? Mijn geloof in het hiernamaals en God.

Als jongeling heb ik 3 jaar intensief aan de vechtsport Wushu gedaan. In tegenstelling tot wat men altijd denkt is dat niet stoer maar gaat het vooral om zelfbeheersing, controle over je kracht, leren focussen en je eigen grenzen doorbreken. Ik ben daar veel zelfverzekerder door geworden.
Wat me ook sterk gevormd heeft zijn de studies die ik opgepakt heb. Tussen ’88 en ’97 heb ik Elektrotechniek, Rechten tot mijn propedeuse en Klinisch Fysicus gedaan. Uiteraard vanuit mijn interesses maar ook om iets te bereiken met een maatschappelijke relevantie, een academische status dus, waarmee ik invloed kan uitoefenen.

Ik ben aan het werk gegaan in de Ouderenzorg en psychogeriatrie. Na een aantal jaren heb ik een carrièreswitch gemaakt richting een meer leidinggevende rol, ik werd paviljoenhoofd in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en ging mensen aansturen. Ik ontdekte dat ik dat op een coachende manier deed en veel aandacht had voor leren en het krijgen van inzicht bij de medewerkers. Het was een bijzondere ervaring, ook een passie, om zo vanuit je hart met mensen te kunnen werken!

Zoals je al door hebt doe ik veel dingen door elkaar, zo ook in de periode hierna.
Mijn aandacht verschoof van studeren en ‘techniek’ naar kunst en cultuur. Voor mezelf was dat een periode waarin ik mijn gevoel ging toelaten. En tegelijkertijd startte ik mijn ICT-bedrijf met bijzonder leuke ervaringen. Op bezoek bij mijn klanten en nieuwsgierig wat zij nou aan het doen waren. Bijzonder getroffen werd ik door mensen die ambachtelijk bezig waren en dat ook weer aan anderen aan het leren waren.
Om het plaatje compleet te maken ging ik werken in de Gezondheidszorg en werd ik met wat tussenstappen ook nog bestuursvoorzitter.

Na die turbulente tijd brak mijn ‘keurige’ periode aan. Werk en gezin en de kinderen opvoeden. Ik vond het later wel mooi om te zien dat mijn kinderen hun passie hebben gevolgd in de keuzes die ze hebben gemaakt in hun leven. Heb ik daarin toch iets doorgegeven!

Mijn vader was erg actief met foto en film om herinneringen vast te leggen. Ik vond dat wel mooi om terug te zien én tegelijkertijd merkte ik dat ik dat hetzelfde deed …… fotograferen om vast te leggen, als een houvast voor herinneringen!

Na de periode kinderen en de daarbij behorende verantwoordelijkheden ben ik verschillende dingen gaan doen. Vanuit mijn betrokkenheid bij mensen en het gevoel voor rechtvaardigheid ben ik lid geworden van de medezeggenschapsraad en ontdekte ik mijn vasthoudendheid. Ook de rebel in mij werd weer wakker en ik stortte me ook weer in de muziek. Saxofoon spelen is prachtig om je gevoel te laten doorklinken. Ook mijn technische talent (of op zijn minst de nieuwsgierigheid) werd wakker en ik maakte in die tijd en eerste jaarverslag op een Commodore64. Mijn belangstelling voor computers en het digitale was gewekt, hoewel ik in het begin anti computer was. Dat was een richtingaanwijzer om meer met fotografie te gaan doen dan ik altijd al deed: de kinderen, vakantiekiekjes enzovoorts, maar daar bleef het wel bij. Maar zoals gezegd, het digitale tijdperk, internet en websites gecombineerd met mijn belangstelling voor mensen en waarom ze zich gedragen zoals ze zich gedragen, leidde tot nieuwe stappen. Ik was vooral in het begin geïntrigeerd door muzikanten die zo mooi met emoties bezig zijn en ging foto’s van hen maken.

Na zo’n periode ‘Plaatjes schieten’ kwam ik uiteindelijk op een punt dat ik echt wat ging doen met mijn frustratie hierover. Op vakanties waren de ansichtkaarten in de kiosk eigenlijk steeds mooier dan mijn zelf gemaakt foto’s. Ik merkte ook dat ik vaker gebouwen schoot dan mensen en het werd tijd voor een verandering.
Het was opnieuw tijd voor studeren, maart dan aan de Fotovakschool in Apeldoorn. Dat was erg inspirerend en dat gaf een extra dimensie aan mijn fotowerk: Het werd meer en meer een uitingsvorm van mijzelf. Door mijn foto’s heen liet ik me zien. En wat anderen zagen zag ik zelf ook en daarmee hielp het me om mezelf meer te ontdekken en te ontwikkelen. Jeroen vertelt dat hij naar aanleiding van de ramp in Haïti zo had willen afreizen. Hier komt werkelijke passie naar boven! Heel graag had hij willen laten zien wat daar nu echt gebeurt. Zijn rol daarin ziet hij dan als de man die in staat is om door zijn fotografische vaardigheid een verbinding te leggen met dat wat er maatschappelijk gebeurt.

Dat kun je wel zeggen ja, de passie voor het vastleggen van emoties op een manier dat je dat kan overdragen op de kijker boeit me enorm. Op die manier is fotografie werkelijk kunst en wil ik met mijn beelden mensen beïnvloeden, nieuwsgierig maken en aan het denken zetten.

De fotograaf in mij loopt langs meerdere lijnen waarbij de belangrijkste is dat ik een kunstzinnig fotograaf wil zijn. Op de tweede plaats gaat het mij erom om door de kunstzinnigheid van de beelden wat te vertellen, invloed uit te oefenen op de samenleving.

Dat kun je zien in mijn fotowerk, het gaat om mensen, beweging, emotie en dans en muziek, uitersten en absurditeiten. Kunnen choqueren en prikkelen.

Vergankelijkheid, de samenleving en specifiek de rafelige zelfkanten daarvan zijn wel de onderwerpen waar ik mee bezig ben. Opmerkelijk is dat de academische status waar ik op uit was me nu niets meer interesseert.

Ik heb samen met schrijver Reinier Groenendijk het boek Pak aan! gemaakt. Een prachtige registratie van culturele ontmoetingen in een stad waar van alles aan de hand is (Apeldoorn dus).
Ik heb hierin foto’s gemaakt van de geïnterviewde in zijn normale leven en een foto van hem of haar als zijn alter ego. Dat leverde prachtige scènes op en prachtige beelden.

Ik heb veel eigen werk gemaakt rondom mijn thema’s en ik zocht ruimte om mijn werk te exposeren. Ik merkte dat dat in mijn eentje niet goed lukte. Na een ontmoeting met Peter Vroon kwam dit in een stroomversnelling en gingen we op zoek naar een ruimte en naar een collectief….

• De Bijbel
• Jimi Hendrix
• Mensen en speciaal Nelson Mandela
• De Film: De Tien geboden
• De Film: Avatar

• Leven en dood
• Religie, wat drijft mensen, mensen in hun geloof
• Struggle for live: randen van de samenleving.
• Willem Frederik Hermans, zijn boeken zijn cynisch en tonen de ware aard van mensen. In zijn boek ‘Nooit meer slapen’ laat hij een samenleving zien waarin mensen zijn afgepeld tot op het bot.