Graag stel ik me voor, Jacques van der Pols, werkzaam bij de Arbeidsinspectie wat een onderdeel is van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Ik heb daarbij diverse functies vervuld en mijn passie daarin is steeds:
“Mezelf met hart en ziel inzetten voor een betere werkomgeving, waarin mensen gezond, veilig en met plezier kunnen werken”.
Kan je wat meer vertellen over hoe je terecht bent gekomen bij de Arbeidsinspectie?
Na de Mulo en de Handelsavondschool ben ik na mijn diensttijd gaan werken bij het GAK. In mijn GAK periode heb ik het diploma Sociale Verzekeringen gehaald. Daarmee ben ik gaan werken bij Centraal Beheer in Apeldoorn. Na korte tijd heb ik toen besloten om daar de HBO-opleiding Personeel&Organisatie te gaan doen en ben toen gaan werken op de afdeling die zich met werving en selectie bezig hield.
Ik was nog steeds niet uitgeleerd en heb me gestort op de opleiding HBO Personeelswerk. Op dat moment kwam ik Jan Hummel tegen die bij de Arbeidsinspectie werkte: “Is dat niks voor jou Jacques?”. Dat was voldoende om de overstap te maken. Binnen de Arbeidsinspectie had ik de mogelijkheid om op een breder terrein mijn capaciteiten in te zetten. Ik kon veel nieuwe dingen leren en kon op een betere manier mijn invloed uitoefenen op de werkomstandigheden van veel meer mensen.
Waar ben jij verantwoordelijk voor bij de Arbeidsinspectie?
Vanuit mijn huidige rol, landelijk projectleider ben ik betrokken bij en verantwoordelijk voor de opzet van inspectieprojecten. Dat vraagt veel (voor)overleg met vakbonden, brancheorganisatie en specialisten binnen de dienst. Als helder is waar we in de inspectieprojecten mee aan de slag willen vinden er twee elkaar versterkende zaken plaats:
• De branches of instellingen krijgen bericht over de geplande inspectie. In toenemende mate besteden we hier aandacht aan. We bieden hierover heldere brochures aan omdat we het belangrijk vinden dat er ruimte is voor eigen verantwoordelijkheid, creativiteit en initiatief ten aanzien van de arbeidsomstandigheden. Dit omdat het uitdelen van een sanctie achteraf altijd nog kan. We werken hierbij vanuit de gedachte: “Hard waar het moet, zacht waar het kan”.
• De inspectie bereidt een inspectietraject voor waarin gekeken wordt welke onderwerpen van belang zijn. Hier zien we een verschuiving richting ´biologische agentia` (besmettingsgevaar) en ´agressie en geweld´. Door de jaren heen is er al veel aandacht geweest voor tillen, het gebruik van hulpmiddelen voor b.v. zwaar werk. De branche, ondersteunt door leveranciers heeft dit al behoorlijk goed op orde.
Voor mij kenmerkt zo´n fase zich door (heel) veel overleg en het stimuleren van betrokkenen om hun deel op te pakken. Ik doe dat altijd met veel plezier en ik vind het steeds weer een uitdaging om, soms hele grote, groepen met de neus dezelfde kant op te krijgen en ervoor te zorgen dat er wat gebeurt.
Waar komt de passie voor goede werkomstandigheden vandaan?
In ieder geval heeft mijn vader met zijn socialistische inslag daar mee te maken. Hij was sterk een man van ´voor elkaar en met elkaar´ en zorg voor mensen. Ik herken dat in mezelf, in de manier waarop ik me betrokken voel voor mijn medemensen.
Je hebt ook nog in het buitenland gewerkt?
Inderdaad, op enig moment werd ik benaderd door een collega die al bij de International Labour Organization (ILO) zat. Hij zei me: ´Jacques, ik heb je nodig´ en dan zeg je geen nee. Ik had al die ellende natuurlijk al op TV gezien en nu de vraag kwam om in Pakistan een project te leiden om de kinderarbeid aan te pakken wilde ik daar graag mijn schouders onder zetten. Mijn credo hierbij was: “Al red ik maar 1 kind uit deze ellende, dan is het voor mij al mooi”.
Het was een geweldige ervaring. Veertien maanden buitengewoon verlof, mijn vrouw die me ondersteunde en ook meeging en zelf aktief was, veel nieuwe uitdagingen en veel ruimte om alles in te zetten wat ik in me had.
Werken in zo´n vreemde cultuur was boeiend, soms lastig maar heel leerzaam. Naast de bekende cultuurverschillen zoals de ´vrouwen geen hand geven en niet aankijken´ , communiceren verliep via de man, was het toch wel bijzonder om te zien dat er in mijn project geen werkoverleg werd gehouden. Het kostte me 3 maanden om dat voor elkaar te krijgen en de belangrijkste reden daarvoor was dat de mensen in Pakistan ervan uitgaan dat “Allah het allemaal bepaalt”. Dan hoef je zelf niet na te denken schijnbaar.
Een mindere ervaring met een bijzonder zijeffect was de volgende situatie: we hadden het voor elkaar dat het werk wat de kinderen thuis deden, lederen ballen stikken voor de FIFA, werd verplaatst naar andere locaties, dichterbij de fabrieken. Tot onze schrik was het onbedoelde effect dat er ineens 5000 vrouwen werkeloos raakten, die mochten van hun mannen niet van huis weg. Om daar dan weer creatieve oplossingen voor te bedenken, dan ben ik op mijn best.
Wat heb je met deze mooie ervaringen nog meer kunnen doen?
In Pakistan had ik gelukkig een betrouwbare en niet corrupte 2e man, die nu nog steeds de leiding heeft. Dat gaf mij vertrouwen voor het vervolg van het project. Inmiddels is het geprivatiseerd, maar het loopt nog steeds goed. Ik heb nog steed om de 2 maanden contact met hem en adviseer hem nog. In Nederland ben ik de ´normale´ dingen weer gaan oppakken. Ik heb daarna nog wel een aantal keer trainingen voor de ILO mogen geven in Oeganda, Zambia, Nigeria, Ethiopië, Libanon en Suriname. Ook ben ik nog betrokken geweeest bij het opzetten van een groot Kinderarbeid project in 4 staten van India. Allemaal erg mooi om te doen en na mijn pensionering ben ik vast van plan daar weer wat mee te gaan doen.
Welke talenten heb je en zijn er in je carrière verder ontwikkeld?
Mijn talenten zijn vooral door de opleiding Personeelswerk aan het licht gekomen. In de praktische onderdelen merkte ik dat overleggen, stimuleren, motiveren en presenteren mij gemakkelijk afgingen. Deze talenten heb ik hard nodig en helpen mij bij het netwerken en om, in soms complexe situaties, toch dingen voor elkaar te krijgen.
Een bijzonder voorbeeld hiervan was dat in een grote vergadering in Pakistan het nodig was om directeuren van voetbalproducerende bedrijven, ervan te overtuigen dat het ook belangrijk was dat zij geld beschikbaar stelden voor het project kinderarbeid. Voor hen hoorde die kinderarbeid er “gewoon” bij, ze wisten niet beter. Zo’n vergadering begint steevast met het reciteren uit de Koran. Dan is het de kunst om een link te leggen naar het gegeven dat kinderen niet moeten werken, maar juist moeten leren, om wat te kunnen betekenen voor de toekomst. Als ze niet kunnen lezen en schrijven blijven hun mogelijkheden erg beperkt. Niet gemakkelijk maar uiteindelijk wel gelukt!”.
Waar haal jij je inspiratie vandaan en hoe inspireer jij?
Ik wordt geïnspireerd door uitdagingen en inspirerende leiding. Ik ben altijd nieuwsgierig naar de grenzen van mijn eigen mogelijkheden, heb geen last van faalangst en ik ga er altijd in met de vraag: Lukt het me?.
Vanuit mijn eigen enthousiasme kan ik anderen inspireren door bij hun enthousiasme te komen en dan te zien dat er dan veel kan. Iedereen kan op zijn of haar manier invloed hebben en dingen ten goede (laten) veranderen.
Doorgeven?
Ik zie het doorgeven van mijn passie door met mensen in gesprek te gaan die zijn geïnteresseerd in wat ik doe en hoe ik dat doe. We hebben het dan over mogelijkheden en kansen grijpen. Mogelijkheden en kansen die er ook voor jou zijn om wat te betekenen.
En het ingaan op uitdagingen. “Niet geschoten, zeker mis!”
Contactgegevens
Jacques van der Pols: lucie.jacques@planet.nl